Ah canım hanımeli...

Efil efil bir yaz akşamında, el ele yürürken, kız aniden durdu, etrafına bakındı... sonra karşı kaldırıma geçti, duvardaki yaprakları inceledi... tekrar kokladı havayı...

O da merak içinde kızı izliyordu, yine ne menem bir gariplikle karşılaşacağını bilmeden... 

Kız birden diğer sokağa döndü ve yüzüne kocaman bir gülümseme yayıldı. İşte, ılık rüzgarı takip eden koku buradan geliyordu; hanımeli çiçeklerinden... 

Sevdiceğini yanına çağırıp çiçekleri gösterdi; onların kokusunu, narinliğini, içlerinde biriktirdiği balı bir mucize gibi anlattı. 

O ise şefkatle baktı kızın yüzüne, "ne kadar çocuk.." diye düşündü.

Notlar: 

– Bu hikayedeki kız, bendeniz Rumeysa; yanımdaki ise, bir benzeri daha olmayan eşim Murat'tır. O ipek böceğiydi, ben hanımeli; ama birbirimizi uzaktan sevmeye razı olamadık bir türlü. Bu akşamdan yaklaşık iki sene sonra aynı deftere imzalarımızı attık. :)

– Bloga ismini veren zarif çiçek; 'hanımeli'. Evet onları çok seviyorum. Sevimsiz olgunluğuma rağmen, onların kokusunu duyduğum anda çocuklar gibi koşmak istiyorum..