Çiçekler, kalpler, çikolatalar ve daha bir sürü güzel şey :)

Canım sıkkındı..

Şirkette kötü bir gün geçirmiş olabilirdim, eşimle dostumla tartışmış ya da olmayan çocuğumun:) haylazlıklarına üzülmüş olabilirdim. Ne bileyim bir garip nedenden ekşitmiştim suratımı. Hiç farketmezdi. Devasız bir derdim yoktu; fakat canım sıkkındı..

Eskiden olsa o gün hayatı kendime eziyet ederdim. 

Bu kez öyle olmadı. Beni en mutlu edecek işlerden birini yapmayı tercih ettim. Mutfağa girdim ve kakolu kekcikler pişirip, onları en mutlu çikolatalarla, en renkli şekerlerle süsledim. :) İşim bitince fotoğraflarını çekip paylaştım ve daha da keyiflendim. 

Sonra elime en sevdiğim dergimi alıp sayfalarını çevirmeye başladım. 

Bilin bakalım ne oldu? Evet; artık canım sıkkın değildi. 
 Kendi kendime mutlu olabilmemin keyfini mi sürsem, yoksa bu zamana kadar bunu keşfedememiş olmama mı üzülsem bilemedim. Ee, bu kadar şey düşünmüş yazmışken geçmişe üzülmek olur mu; olmaz. 

Ama nasıl iyimserim, nasıl Pollyanna'yım. Aman nazarlar değmesin, yüzümüz solmasın.

Yanıbaşımda hiç yorulmadan fanusu turlayan japon, sen ne dersin; değmeyen şeylere üzülürsek, hakikaten bir derdimiz olduğunda ne yaparız? :)